logo

VAN HEIMWEE NAAR REISWEE

Het verbaast me hoe reislustig ik de laatste jaren ben. Net als mijn vader ben ik een echte huismus. Sterker, mijn jonge jaren werden getekend door heimwee. Toen in 2005 mijn passie voor fietsreizen opleefde kwam ik die heimwee regelmatig tegen. Een enkele keer heb ik zelfs een reis onderbroken, toegevend aan een knagend gevoel dat ik naar huis ‘moest’.

Maar ik ben ermee gaan spelen. Meestal kwam er een gevoel van onrust na een dag of tien. Dan kon ik het nog wel uitzingen tot drie weken. Maar ik wilde mezelf tarten en ik boekte een keer zes weken, gewoon om te zien wat er dan zou gebeuren. Ja, er waren zware momenten. Maar de reis verliep nogal verrassend. Een klus die ik na die zes weken zou hebben in Nederland werd afgezegd. Daardoor kon ik langer wegblijven. Oeps, een confronterend moment. In feite was ik al op de terugweg, maar het toeval wilde dat ik de trein in Zagreb miste. Ach, vaak strijkt een conducteur wel over het hart en kom ik toch wel thuis met hetzelfde ticket. Maar de uitdaging om niet naar huis te gaan werd opeens heel sterk. Want als ik een dag zou kunnen smokkelen met de terugreis, waarom dan niet een maand? “Sorry meneer de conducteur, ik heb het verkeerde kaartje gekregen.”

Een tweestrijd ontbrandde in me. Ik was net verliefd geworden op Albanië. Ik had er vrienden gemaakt. Ik was nog niet aan de zuidkust geweest, waar een van die vrienden een primitief hostel had opgericht. Ik zou daar vrijwilligerswerk kunnen doen. Allemaal erg verleidelijk. Ik liet de trein van de volgende dag gaan.

De dag erna ging ik naar het station. Daar stond de trein die me richting huis zou kunnen rijden. Verderop was het busstation met bussen die me terug naar het zuiden konden brengen. De tweestrijd woekerde, mijn hersens brandden bijna door. Ik ging op een bankje zitten. Ik sloot mijn ogen voor een tijdje en zag mijzelf in die mentale titanenstrijd. Toen stapte ik op mijn fiets en ging rijden. Ik had geen idee wat er zou gebeuren. Naar rechts was het perron, naar links het busstation. Ik liet de fiets kiezen. Die ging naar links.

Ik wist dat de herrie in mijn hoofd na een uurtje in de bus weer zou oplaaien. Ik liet het gewoon gebeuren. Ik paste een methode toe waar ik het later nog wel eens over ga hebben. In dat hostel in Zuid Albanië had ik een prachtige extra maand. Ik kreeg er het idee om een boek te schrijven over mijn worstelingen en glorieuze momenten in mijn bewogen leven, alsook over de methode die ik net noemde. Meteen begon ik eraan. Nu, jaren later, is het bijna af. Om de geboortegrond van het boek te eren ga ik het in Albanië afschrijven. Dat is mijn reisdoel.

  • Share

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *