logo

TRIP NA DE WINTERDIP

Het was me het wintertje wel! Vaak beleef ik aan het begin van het jaar wel een dipje. Ik waardeer dat. Ik hou van de verschillende seizoenen, en ook van de seizoenen in mezelf. Heerlijk dat er een golfbeweging zit in het leven. Altijd maar zon, ik zou het niet willen. De snijdende kou in mijn gezicht tijdens een winterse fietstocht, de donkere dagen, de natuur die zich in haar schulp terugtrekt, in alle rust en schoonheid, als je er oog voor hebt. Ik zou het niet willen missen. En daar past een lager energieniveau bij, zelfs somberheid. Ik probeer me er niet tegen te verzetten, negeer alle middeltjes tegen de winter dip.

Dit jaar was andere koek. Het woordje heftig past wel. De weken na Nieuwjaar bezochten milde depressies me. Maar ze leken deze keer niet over te waaien. Het werd eigenlijk alleen maar intenser. Twijfels over wat ik nou eigenlijk wil in mijn leven begonnen te knagen als muizen die een doorgang maken. Slapen ging niet lekker door dat geknaag. Frustratie uitte zich in irritatie. Van Rossum, een van mijn leraren aan het Heerlense Bernadinus College, zei ooit tegen mijn ouders dat ik een laatbloeier was. Maar wat bloeit er nou eigenlijk in mijn leven? Op zich heel veel hoor, maar tijdens zo’n momenten en periodes legt dat mentale besef weinig gewicht in de schaal.

Tja, ik zat dan ook een half jaar lang in een intense cursus waar diep naar binnen wordt gekeken en beperkende patronen aan het licht komen. Ofwel naar waar ik mezelf (onbewust) in de weg zit. En hoe dankbaar ik ook ben om met een groep moedige en hartverwarmende mensen zo’n cursus te doen, het leek wel even allemaal wat teveel van het goede. Toen ik in maart klaar was besloot ik om eens goed voor mezelf te zorgen. Dat is iets wat voor mij helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Ook dat had ik ontdekt tijdens in die cursus. Jaren geleden zat ik in een fikse midlife crisis. Toen koos ik er regelmatig voor om te fiets te pakken en te een paar weken weg te gaan. Overdag rijden en in de avond een intiem samenzijn met Moeder Natuur. Wildkamperen is voor mij even zalvend als het fietsen zelf.

Nu ga ik hetzelfde doen. Een paar maanden trek ik erop uit. Deze keer heb ik ook een missie. Ik ga schrijven voor deze krant. Ik wil de lezer mee nemen in een reis door Zuidoost Europa, en in een reis door mijn gevoelens en gedachten. Dat wat ik onderweg ga tegenkomen raakt die gedachten en gevoelens aan. Dat kan nieuw licht laten schijnen over mijn leven, en wellicht over dat van de lezer.

  • Share

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *