logo

MEER VAN MINDER

  • uit archief: hostel in veel niets
  • uit archief: herder
  • uit archief: eigenaar hostel met zijn Nederlandse vrouw
  • uit archief: dorpje bij hostel
  • uit archief: bij het ontbijt
  • uit archief: mijn overnachtingsplek in de olijfboomgaard
  • uit archief: naar het strand
  • uit archief: strand
  • uit archief: canyon
  • uit archief: groepsrondeleiding in canyon

Op de foto is het hostel te zien waar ik jarenlang in de zomer een maandje als vrijwilliger gewerkt heb. Het is een plek die bijzondere reizigers aantrekt. Albanië is toch al een land waar niet Jan en alleman naartoe trekt. Dit is dan ook nog eens een locatie die niet aan de zee ligt, waar geen uitgaanleven is, waar de keuken karig gevuld is met wat aftandse pannen, haperende elektriciteit, dagdelen zonder stromend water en last but not least: er is niks van culturele hoogtepunten te bekennen in de wijde omtrek. Wat er wel is: een betoverend uitzicht over eindeloze olijfgaarden, ergens daarachter wat kleine strandjes en een heuse canyon en bij goed zicht het eiland Korfoe, en dus heel fijne gasten die het primitieve leven ter plekke waarderen.

Elke ochtend en avond  trekt een helder voorbij met zijn kudde schapen en geiten. De kudde scharrelt de hele dag wat rond. De herder ook. Een smartphone heeft hij niet. Kun je je voorstellen, de hele dag ‘niks’ doen? Dat past niet in onze westerse samenleving, waar productiviteit, carrière en prestatie de heilige waarden zijn. Niet dat ik wil zeggen dat dat foute waarden zijn, maar een tikje doorgeslagen zijn we wel. Sterker, die waarden zijn een identiteit geworden.

Lukt het je niet eraan te voldoen, of voldoe je er wel aan maar kun je de bevrediging er niet aan ontlenen, dan ga je je al gauw een mislukkeling voelen. Dat voorwaardelijke zelfbeeld was de kern van mijn depressie in de jaren negentig, en ook – op een dieper niveau – van mijn midlife crisis. Nu lijk ik er weer voor te staan. Toch vertrouw ik er inmiddels op dat ik niet in kringetjes ga, maar dat het meer een spiraalbeweging is; elke crisis, groot of klein, kan me naar een hoger plan tillen.

De conditionering van ‘iets voor moeten stellen door prestatie’ is jarenlang opgebouwd. Eeuwenlang, als je het bekijkt vanuit het perspectief van de mensheid. Dus het is niet zo raar dat die roestige denkbeelden niet van de ene op de andere dag wegvallen. Daarbij heb ik ondervonden hoe mooi het is om steeds weer nieuwe paden in te slaan, ook al kan het proces soms behoorlijk confronterend en pijnlijk zijn. Die herder is daarbij een grote leraar. De eenvoud van zijn bestaan, zijn vertrouwen in het leven, het niet altijd maar alles na te hoeven jagen is een fraai tegenwicht. Niet dat ik ambities wil afleggen. Maar een gezonde dosis ‘ niks’ kan de scherpe kantjes er vanaf vijlen. Het willen is niet waar mijn schoen wringt, het moeten is wat mijn gevangenis vormt. De angst om niks voor te stellen, het idee om een mislukkeling te zijn, dat staat bloei in de weg. Het zijn diepe en vaak onbewuste overtuigingen die zelfs een succesvol mens aan een burn-out helpen. Toch zijn juist burn-out en depressie bij uitstek mogelijkheden om de waan van het leven te gaan doorzien en om te evolueren naar een meer vervullend bestaan. Alles terug naar het oude? Welnee, alleen het nieuwe heeft misschien wat meer weg van het oude dan het huidige.

  • Share

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *